Τούτη εδώ η παράσταση δεν έχει την πληθωρικότητα και την εκκεντρικότητα άλλων παραστάσεων, π.χ. «Ταράτσα». Ο Φοίβος Δεληβοριάς με δύο μόνο μουσικούς από την ομάδα του (πλήκτρα και drums) μας ταξίδεψε με κομμάτια από όλη τη δισκογραφία του, παλιά και πιο νέα. Μπορεί να ακούγεται λιτό, αλλά ήταν «τόσο όσο». Δύο μουσικά όργανα, η κιθάρα του Φοίβου Δεληβοριά και η μελωδικότητα της φωνής του, σε συνδυασμό με video art και τα κλασσικά φωτορυθμικά στο «Κύτταρο», ήταν (υπέρ)αρκετά για να απολαύσει κανείς μία ζωντανή παράσταση.  

   Όπως πάντα, ο Φοίβος ήταν διαδραστικός με το κοινό, ενώ είχε και μια μικρή έκπληξη: Ανέβασε στη σκηνή δύο νέους καλλιτέχνες, για να παρουσιάσουν από ένα τραγούδι τους. Και σαφώς δεν παρέλειψε να κάνει ένα μικρό αφιέρωμα στον παλιό του φίλο και δάσκαλο Διονύση Σαββόπουλο. Άλλωστε, η παράσταση είναι στην Ηπείρου και Αχαρνών.

   Για όσους έχουν εκτιμήσει και έχουν αγαπήσει τα τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά, θα έλεγα πως δεν πρέπει να χάσουν αυτή την παράσταση. Για τους υπόλοιπους, θα έλεγα πως είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουν ουσιαστικά τα έργα αυτού του καλλιτέχνη …και είμαι σίγουρος πως θα τα εκτιμήσουν και θα τα αγαπήσουν.

Andreas 

  Σάββατο βράδυ στο Κύτταρο, σχεδόν δύο χρόνια μετά την τελευταία φορά. Η παράσταση ονομάζεται «Threesome» και δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστός τίτλος για την παρέα που μας υποδέχεται στο «σαλόνι» της για σχεδόν τρεις ώρες. «Σαλόνι» και «Παρέα»: οι δύο λέξεις που χαρακτηρίζουν τις φετινές εμφανίσεις -οι περισσότερες εκ των οποίων είναι sold out.

 Σαλόνι: Το σκηνικό είναι διαμορφωμένο με οικεία έπιπλα και αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένης και της απαραίτητης γάτας!

  Παρέα: Ο Φοίβος, ο Σωτήρης Ντούβας και ο Κωστής Χριστοδούλου, ως ένα υπέροχο τρίο, μας καλωσορίζουν στον χώρο τους με διάθεση αυτοσχεδιασμού. Νιώθεις ότι ξεχνούν την παρουσία του κοινού και παίζουν πρωτίστως για τους ίδιους και τους φίλους τους. Μήπως, τελικά, είμαστε όλοι φίλοι τους όσοι βρισκόμαστε κάθε Σάββατο στο Κύτταρο;

  Το πρόγραμμα είναι «χορταστικό», γεμάτο με γνωστά και αγαπημένα τραγούδια, νέα κομμάτια και -φυσικά- τις μικρές του ιστορίες. Προς το τέλος, ο Φοίβος αποχαιρέτησε με τον δικό του τρόπο τον δάσκαλό του, Διονύση Σαββόπουλο. Όλο το Κύτταρο τραγούδησε το «Ζεϊμπέκικο» σε μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς. Και αν κάποια κλασικά κομμάτια έλειπαν από το πρόγραμμα -δεν θυμάμαι άλλη πρόσφατη εμφάνιση του Φοίβου χωρίς τη «Γυναίκα του Πατώκου»- δεν μας έλειψαν καθόλου. Αυτά είναι λεπτομέρειες για όσους κρατάμε... στατιστικά!

  Ειδική μνεία αξίζει στο υπέροχο video art που προβάλλεται στη σκηνή και εναλλάσσεται σε κάθε τραγούδι. Πρόκειται για ευφυέστατες εικονογραφήσεις που αναδεικνύουν μικρά, κρυφά (ή και φανερά) νοήματα και μηνύματα.

  Τη βραδιά που ήμασταν εκεί ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου (14/2/2026), ανάμεσα στο κοινό βρισκόταν και η Νεφέλη Φασούλη -το ονειρικό αυτό πλάσμα που μας σύστησε ο Φοίβος μερικά χρόνια νωρίτερα- η οποία ανέβηκε στη σκηνή για να μοιραστούν μερικά τραγούδια.

  Παρακολουθώ τον Φοίβο σχεδόν 30 χρόνια. Πρώτη φορά φέτος συγκινήθηκα τόσο -βούρκωσα, σχεδόν- σε αρκετά σημεία του προγράμματος. Μας χωρίζει μια δεκαετία ηλικιακά, όμως νιώθω ότι μεγαλώνουμε παράλληλα.

polina

Φωτογραφίες: Δημήτρης Μακρής